Een stukje geschiedenis van de Zwitserse Witte Herder
Het hondenras komt voort uit de wolf, daar zijn alle wetenschappers het inmiddels wel over eens. Er zijn legio goede boeken in de handel die dit proces toelichten, ik wil mij met dit verhaal dan ook beperken tot de van oorsprong (witte) Duitse herder en de ontstaansgeschiedenis daarvan start in de periode 1879 - 1910.
In 1882 is er in Hannover een tentoonstelling en op die tentoonstelling verschijnt Greiff een witte herder, helaas is over de afkomst van Greiff (geboren 1879) niets bekend maar hij brengt in ieder geval uit een dekking minimaal 2 witte teven voort.
In 1891 wordt in Duitsland Phylax opgericht als eerste Duitse herdershonden vereniging. De vereniging wordt enkele jaren later alweer ontbonden door interne problemen. Deze vereniging kan echter wel als grondlegger worden gezien van de fokkerij van de Duitse herder. Rittmeister Max von Stephanitz heeft samen met anderen de droom van een uniform Duits herderras en hij koopt een landgoed nabij Grafrath om deze droom te verwezenlijken. In 1899 komt Hektor Linksrhein in de kennel, deze is gefokt door Herr Sparrwasser en zijn ouders zijn Kastor en Lene Sparwasser. Lene is een dochter van Greiff (zie boven). Hektor krijgt bij aankomst een nieuwe naam nl. horand von grafrath. Enkele weken later richt Von Stephanitz samen met Arthur Meier de Verein fur Deutsche Schaferhunden op en in het register wordt Horand als eerste ingeschreven en is daarmee de stamvader van alle Duitse Herders geworden. Ironisch voor het latere lot van de witte Duitse herder is dat Horand een witte Opa heeft, namelijk de eerder genoemde Greiff. In die tijd waren er geen uitsluitingen voor de fok qua kleur dus is er verder weinig bekend mbt de kleurvariaties in die periode. In 1906 zijn er inmiddels 6000 inschrijvingen in het register en rond 1920 is het ras zo beroemd geworden dat de export dan op gang komt. Door de 2 wereldoorlogen en de gebrekkige registratie en communicatie in die jaren is er weinig of niets bekend over aantallen wereldweid maar het ras bleek ongekend populair. Eind jaren 50 komen feitelijke gegevens weer op gang. Nog steeds worden gekleurde en witte lijnen door elkaar heen gefokt.
1959 gaat de boeken in als een zwarte bladzijde in de geschiedenis van de witte herder. Er treedt vachtverbleking op bij alle kleurvarianten en de schuld daarvan wordt gegeven aan de witte variant. Op dit moment weten we dat het pertinente onzin was maar de Verein fur Deutsche Schaferhunden bestempeld vanaf dat moment de witte variant als albino en er wordt een dringend advies gegeven om ze niet meer te gebruiken voor de fokkerij. De rasstanddaard wordt gewijzigd waardoor ze worden bestempeld als herder met de diskwalificerende kleur wit. Ook in Amerika wordt een dergelijk besluit genomen. Stelselmatig worden dan ook witte puppies bij de geboorte afgemaakt en het lot van de witte herder lijkt bezegeld. In Europa is de witte herder op een enkele uitzondering na daarna volledig verdwenen.
Een kentering lijkt te komen in 1964 in Amerika waar de eerste Witte Herder Club wordt opgericht ter bescherming van de witte Duitse herdershond. In 1968 echter komt er een nieuwe tegenslag voor de witte herder, het dringend advies van 1959 wordt omgezet in een verbod op het showen, fokken en het trainen van witte Duitse herders. In Amerika en Canada wordt hier heftig tegen geprotesteerd en er worden in beide landen nieuwe verenigingen opgericht voor de witte herder.
Zoals eerder opgemerkt was het ras in Europa verdwenen en daar komt pas weer verandering in in 1967, in dat jaar komt Lobo White Burch naar Zwitserland, Lobo was een jaar eerder geboren in Amerika en remigreerd met de eigenaresse (Agatha Burch) terug naar Zwitserland. Vervolgens importeert zij nog een witte uit Engeland en begint daarmee te fokken. In 1970 gevolgd door een andere Zwitser die witten importeert en ermee gaat fokken en al snel komt ook hier de export weer op gang nog steeds dus als Duitse herder. Op dat moment is het duidelijk dat de witte herder in Duitsland nooit meer erkend zal worden als Duitse herder, zelfs niet in een bijlage als witte Duitse herder en dat betekend dus dat men een onafhankelijke koers moet gaan varen en de witte herder als nieuw ras moet gaan zien.
Het is de Duitser Martin Faustmann, van oorsprong een fokker van gekleurde Duitse herders die zoveel problemen ondervind bij de registratie, fok en training van de witten dat hij besluit om de hond een andere naam te geven. Hij bedenkt de naam Amerikaans-Canadese witte herder. Het eerste geregistreerde nest daarvan komt voort uit de combinatie champion von kron x Rani von Finn het nestje wordt geboren op 12 juni 1981 met 5 pupjes. Na de geboorte van het 2e nest in december 1981 wordt de eerste Europese vereniging voor witte herders opgericht. Het wordt de Rassehunde-Freunde Dusseldorf Ev. Het "nieuwe" ras is vanaf het ontstaan meteen mateloos populair en dus een aantrekkelijk fokproduct. Onmiddelijk is er dan ook vanuit vrijwel geheel Europa en ook grote delen van de rest van de wereld een grote vraag naar deze fascinerende verschijning. Dat is dan ook meteen een enorme valkuil want door het geringe aantal teven en reuen is in- en lijnteelt de gewoonste zaak van de wereld en van gescheiden bloedlijnen is geen sprake meer. Het wordt een grote Europese familie en een tijdbom begint te tikken onder dit nieuwe ras, het is slechts wachten tot erfelijke problemen zich dooor het hele ras gaan voordoen. Tot begin jaren negentig gebeurd er echter niets om dat proces te stoppen. Dan start in 1992 de Schweizerische Kynologische Gesellschaft met het officieel registreren van de witte herder in het Zwitsers stamboek. Een jaar later volgt de Raad van Beheer op Kynologisch gebied in Nederland, deze opent een voorlopig register om deze honden te kunnen registreren. In 1996 wordt een wereldassociatie opgericht, de WAWSO World Association White Shephards Organisations en daarmee is dan een belangrijke stap gezet voor erkenning van het ras. Een erkenning krijg je niet zomaar, dan moet er aan een behoorlijk aantal voorwaarden worden voldaan. Om een voorbeeld te geven er moeten minimaal 8 verschillende bloedlijnen (6 reuen / 2 teven) in leven zijn welke aantoonbaar geen bloedverwanten zijn, hiervoor moeten dus duizenden stambomen worden gecontroleerd! Op 20 december 2002 is het dan eindelijk zover, de FCI erkent de witte herder officieel en de benaming wordt Berger Blanc Suisse standaard nr. 347 FCI Rasstandaard 2002. De Nederlandse naam is dus geworden Zwitserse witte herder. Zwitserland krijgt dus de credits voor wat het land heeft gedaan om dit ras officieel erkend te krijgen. De erkenning is officieel ingegaan op 1 januari 2003. De Nederlandse raad van beheer kiest voor de Engelstalige benaming nl. White Swiss Shephard Dog. Alle puppen vanaf 1 januari worden ingeschreven in Bijlage G-0.
Erkenning is zo belangrijk omdat ze dan weer alle rechten hebben die andere rassen ook hebben zoals tentoonstellingen, fokken en trainen.
Alle hierboven genoemde honden komen terug in de stambomen van Zayas en Umuk
Greiff zien we terug in de 25e generatie vanaf Zayas en Umuk.
Horand in de 23e generatie
Lene Sparrwasser in de 24e generatie
Lobo White Burch in de 9e generatie
Champion von Kron / Rani von Finn in de 8e generatie.
De 6 stamreuen en 2 teven welke zijn gebruikt om de 8 bloedlijnen te krijgen nodig voor erkenning waren:
Lobo White Burch (Bloedlijn 1)
Cindy von Ronanke (Bloedlijn 2)
Biene vom Wolfsgehege (Bloedlijn3)
Mona Kirby von Ronanke (Bloedlijn 4)
Wayne Condor von Ronanke (Bloedlijn 5)
Basko of the White Stars (Bloedlijn 6)
hoof print ocan (Bloedlijn 7)
Panther vom Wolfsblut (Bloedlijn 8)
Menukeuze(s) Homepage / Onze honden